Moab 8 augustus 2014

 

6 jaar geleden, zelfde datum, waren we niet in het stadje Moab. Maar telkens op een andere locatie op deze aardbol je huwelijksverjaardag vieren heeft wel iets. We hebben het de eerste helft van de dag heel, maar dan ook heel rustig aan gedaan. Het terras blijft de hele voormiddag in de schaduw liggen en met zo’n uitzicht krijg je me dan met moeite uit mijn zetel. Na de aperitief op de middag namen we toch het wijselijke besluit om Arches National Park met een bezoek te vereren. Niet dat we daar nog niet geweest waren, maar net die dingen bekijken die we toen goed vonden of net die trail wandelen die de vorige keer net niet lukte, is een reden om te gaan. Het park charmeert nog altijd. Alleen vinden we het een beetje ergerlijk wanneer toeristen denken dat alles mag en kan: op een arch gaan staan of er onder en dat dan blijven doen, zodat ze ook ongewild in mijn foto’s terecht komen. Wanneer je denkt een plaatje te kunnen schieten met enkel natuurschoon, dient een opvolger zich al aan, want slechte voorbeelden strekken. Enfin, niet klagen, maar het is een feit dat je dat jaren geleden toch veel minder zag. Het aantal toeristen in de nationale parken stijgt dan ook enorm.

Deze foto werd vanop ons terras genomen. Veel jong volk dat toch vandaag op de Coloradorivier raftte. Wij keken toe en vonden het minstens even leuk. Alleen werden wij lekker niet nat!

 

Balanced Rock houdt nog steeds vol en ook dit window (venster genoemd om de meest evidente reden) ook. De toerist in het venster wil bewijzen hoe klein een mens t.o.v. een venster wel is.

 

Delicate Arch nog steeds even mooi. Het gat op de tweede foto wordt ook een Arch, maar moet eerst nog vele jaren oefenen.

 

Double O Arch was de lastige wandeling meer dan waard. Lastig, niet vanwege de lange afstand, maar bij 35°C met de zon pal op je hoofd, behoeft dat verder geen uitleg, vrees ik.

De weg er naartoe was ook bijzonder mooi.

 

Hoewel andere foto’s dat soms laten vermoeden, waren we er echt niet alleen.

 

Even focussen op de weg of een fotootje nemen… dat hoort erbij.

Van al dat wandelen word je moe en na een verkwikkende douche om dat stof af te spoelen, gingen we opnieuw dineren. Het is 8.8.8 en dat willen we geweten hebben.

 

Met zo’n uitzicht (zucht: dat zal binnen een weekje wel anders zijn) en met mijn mondje vol (voorgerecht), wachten we op het hoofdgerecht. Een dessertje op zo’n dag mocht ook wel een keertje. Een zoete zonde was vandaag gepermitteerd .